[NOTE บน aFamily, 2020] Rei Nguyen ทิ้งงานธนาคารมาตามเส้นทางกลิ่น และจัดนิทรรศการที่ญี่ปุ่น
การเติบโตในครอบครัวของผู้หญิงที่รักความงาม ดอกไม้ และกลิ่น ทำให้ Rei Nguyen ใกล้ชิดกับอาชีพพิเศษอาชีพหนึ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นศิลปินกลิ่นที่ทำงานทั้งในเวียดนามและญี่ปุ่น
ด้วยรูปลักษณ์ที่อ่อนเยาว์ ใสซื่อ และมีความสง่างามอยู่ในที หลายคนอาจคิดว่า Rei Nguyen เป็นคนแบบที่เลือกชีวิตเรียบง่ายมั่นคงมากกว่าการผจญภัยและความเสี่ยง แต่ตั้งแต่อายุ 22 ปี Rei เริ่มรู้ตัวว่าเธอมีความสามารถพิเศษ หรือพูดให้ถูกคือพรสวรรค์ในการจำแนกกลิ่นและไวต่อกลิ่นอย่างมาก จากนั้น Rei ก็ค้นคว้าและศึกษาด้วยตัวเอง และบังเอิญได้พบคนพิเศษที่ภายหลังช่วยให้เธอเติบโตและประสบความสำเร็จในอาชีพใหม่ทั้งหมดนี้
และตอนนี้ Rei กลายเป็นศิลปินน้ำหอมมืออาชีพ สร้างแบรนด์น้ำหอมของตัวเองที่มีฐานอยู่ในนครโฮจิมินห์ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2019 Rei ยังจัดนิทรรศการกลิ่นที่ญี่ปุ่นได้สำเร็จ
Rei Nguyen
เรียนการออกแบบน้ำหอมและศาสตร์น้ำมันหอมระเหยที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นตัวแทนเวียดนามในโครงการ JENESYS 2016 ที่ญี่ปุ่น เป็นผู้จัดเวทีพูดคุยและนิทรรศการเรื่องน้ำหอมและกลิ่นหลายครั้งในเวียดนามและญี่ปุ่น ในปี 2019 จัดนิทรรศการกลิ่นที่ญี่ปุ่นได้สำเร็จ
สวัสดี Rei ช่วยเล่าให้ทุกคนฟังสักนิดได้ไหมว่าอาชีพพิเศษของคุณคืออะไร
นักเขียนเขียนร้อยแก้วและบทกวี จิตรกรวาดภาพ นักดนตรีเล่นเครื่องดนตรี นักร้องร้องเพลง… ในฐานะช่างฝีมือด้านกลิ่น ฉันเขียนเรื่องราวของคนคนหนึ่งขึ้นใหม่ด้วยกลิ่น ฉันทำงานกับประสาทการดมและกับกลิ่น นำความงามของกลิ่นหอมเข้ามาในชีวิตประจำวัน
อะไรพาคุณมาสู่อาชีพที่ใหม่และแปลกแบบนี้
ตอนที่ฉันอยากเข้าใจเป้าหมายในชีวิตของตัวเอง หรือในภาษาคนรุ่นใหม่คือ "ฉันเกิดมาบนโลกนี้ทำไม?" หลังจากค้นหาและทบทวนตัวเองอยู่นาน ฉันมีคำตอบเดียว คือฉันอยากใช้ชีวิตและทำงานกับกลิ่น
ความรักในกลิ่นของฉันเริ่มตั้งแต่ตอนเด็ก เริ่มจากคุณยายที่ฉันรักมาก ท่านแต่งตัวเรียบร้อยเสมอ ไม่ว่าจะอยู่บ้านหรือออกไปข้างนอก ท่านมักบอกทุกคนในบ้านว่า "ถ้าจะออกจากบ้าน ต้องใส่น้ำหอม" สำหรับท่าน กลิ่นและเสน่ห์ของน้ำหอมสำคัญพอ ๆ กับเสื้อผ้า กลิ่นยังให้จิตวิญญาณและชีวิตกับคนที่ใส่มันได้ด้วย
ส่วนหนึ่งเพราะอย่างนั้น เมื่อโตขึ้น ฉันจึงรู้ตัวว่าดูเหมือนจะได้รับความหลงใหลและความสามารถพิเศษบางอย่างด้านกลิ่นมาจากท่าน รวมถึงจมูกที่ไวมาก ฉันจำกลิ่นได้หลายแบบอย่างละเอียดเป็นเวลานาน และแยกกลิ่นได้ง่ายในสภาพต่าง ๆ ไม่ใช่แบบ "กลไก" แต่ผ่านความรู้สึกจากหลายประสาทสัมผัส ราวกับฉันจมดิ่งไปในโลกของกลิ่นที่มีหลายชั้นหลายสี
การเลือกที่เรียนคงเป็นการเดินทางไม่น้อย การผจญภัยของคุณเริ่มที่ญี่ปุ่นใช่ไหม
แม้ทั่วโลกก็มีที่สอนเรื่องกลิ่นอยู่น้อยมาก ในเวียดนามยังไม่มีที่ไหนสอนเลย เมื่อฉันเจอเป้าหมายในชีวิตแล้ว คือการทำงานกับกลิ่น ฉันจึงค้นคว้าเองและตัดสินใจไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น การผจญภัยครั้งนี้ทำให้ความรักในงานของช่างน้ำหอมของฉันเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ฉันชอบที่คนญี่ปุ่นคิดและทำทุกอย่างอย่างประณีตในงานศิลปะ โดยเฉพาะเรื่องกลิ่น พวกเขาเปลี่ยนทุกอย่างให้เป็น "วิถี" เช่น Koudou (香道 วิถีแห่งธูปหอม หรือที่รู้จักกันว่าศิลปะไม้กฤษณาของญี่ปุ่น) และการได้เรียนกับปรมาจารย์ด้านกลิ่นชาวญี่ปุ่นก็เป็นโชคใหญ่ของฉัน
ช่วยเล่าเพิ่มได้ไหมว่าทำไมคุณจึงเลือกเรียนที่ญี่ปุ่น แทนที่จะเป็นประเทศตะวันตกอย่างฝรั่งเศสหรือสวิตเซอร์แลนด์ที่มีชื่อเสียงมากด้านการทำน้ำหอม
มีคำหนึ่งที่อาจารย์ด้านกลิ่นของฉันเคยพูดไว้ และฉันยังจำได้จนถึงวันนี้ "เทคนิคเรียนได้จากหลายที่ แต่วัตถุดิบทางศิลปะของคุณต้องมาจากข้างในตัวคุณ" ฉันผูกพันกับญี่ปุ่นมาตั้งแต่เด็ก ความรักในวัฒนธรรมญี่ปุ่นตั้งแต่วัยเด็ก ความอ่อนโยนของมังงะและภาพยนตร์ของ Studio Ghibli สีสันของ Yayoi Kusama และต่อมาคือดนตรีของ Ryuichi Sakamoto… อาจทำให้ญี่ปุ่นเป็นแหล่งแรงบันดาลใจที่ไม่เคยเหือดหายของฉัน
สิ่งที่ดึงดูดฉันที่สุดคือความงามของ 香道 (Koudou) วิถีแห่งธูปหอมของญี่ปุ่น เมื่อเทียบกับพิธีชงชา (茶道 – Chadou) หรือการจัดดอกไม้ (生け花 – Ikebana) วิถีแห่งธูปหอมเป็นที่รู้จักน้อยกว่า แต่เป็นหนึ่งในสามวิถีหลักที่ผูกกับวัฒนธรรมและจิตวิญญาณของญี่ปุ่น วิถีแห่งธูปหอมใช้ไม้ล้ำค่ามากจากเวียดนาม คือไม้กฤษณา ซึ่งคนญี่ปุ่นเรียกว่าคยาระ ฉันหลงรักวัฒนธรรมธูปหอมและวิถีแห่งธูปหอมตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สัมผัส และคิดว่ามันเป็นแรงผลักดันใหญ่ที่ทำให้ฉันตัดสินใจเลือกญี่ปุ่นเป็นที่เรียน
ฉันรู้สึกเสมอว่าวัฒนธรรมกลิ่นของเอเชียมีความแตกต่างและเอกลักษณ์ของตัวเอง กลิ่นก็เป็นภาพสะท้อนของวัฒนธรรม ถ้ากลิ่นแบบตะวันตกเปิดกว้างและกล้าแสดงออกมากกว่า เหมือนวัฒนธรรมที่ให้คุณค่ากับการแสดงตัวตนของปัจเจก กลิ่นแบบเอเชียก็แนบเนียนและไม่โอ้อวดมากกว่า เหมือนวัฒนธรรมที่ให้คุณค่ากับความกลมกลืนระหว่างผู้คน ทุกวัฒนธรรมมีความงามของตัวเอง ทำไมต้องเดินตามทาง "ปกติ" ด้วย? ฉันแค่คิดว่า แทนที่จะหันไปหาวัฒนธรรมน้ำหอมของประเทศตะวันตกก่อน ฉันควรศึกษาและสัมผัสรากเหง้าเอเชียของตัวเองให้มากขึ้น และเริ่มจากสิ่งที่ฉันรัก สิ่งที่ประกอบเป็น "วัตถุดิบทางศิลปะ" ของฉันเอง… แล้วการเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น
ระหว่างเรียนมีความท้าทายอะไรบ้างไหม
มีมากมาย อย่างแรก อาจารย์ชาวญี่ปุ่นไม่รับลูกศิษย์ง่าย ๆ ดูเหมือนฉันจะไม่มีโอกาสได้รับเลย จนอาจารย์ตกลงเมื่อเห็นว่าความหลงใหลของฉันมากแค่ไหน อย่างที่สอง ภาษา บทเรียน เอกสารประกอบการเรียน และทุกอย่างเป็นภาษาญี่ปุ่น ฉันเรียนภาษาญี่ปุ่นทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้ทันตารางของโรงเรียน
อย่างที่สาม เงิน ค่าครองชีพและค่าเรียนที่ญี่ปุ่นสูงมาก ฉันใช้จ่ายอย่างประหยัดที่สุด ฉันรู้ช่วงเวลาลดราคาของทุกร้านและทุกซูเปอร์มาร์เก็ต และนั่งรถไฟหรือเดินไปเรียนเพื่อประหยัดให้ได้มากที่สุด ฉันเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ไว้ซื้อตำรา เครื่องมือ และวัตถุดิบหอมสำหรับการเรียน เมื่อกลับมาเวียดนาม ฉันขนสมบัติทั้งหมดที่เป็นวัตถุดิบและเครื่องมือที่สะสมในญี่ปุ่นกลับบ้าน สัมภาระมากกว่า 100 กิโลกรัม ทั้งหมดคือกลิ่น
ได้ยินว่าคุณจัดนิทรรศการน้ำหอมที่ญี่ปุ่น ซึ่งเป็นเกียรติอย่างมาก ช่วยเล่าเพิ่มอีกสักนิดได้ไหม
เป็นงานที่ทำร่วมกับผู้เชี่ยวชาญชาวญี่ปุ่น Hiro Nakayama โดยมีคนในวงการกลิ่นของญี่ปุ่นมาร่วมงาน นิทรรศการตั้งใจแนะนำศิลปะของการดมและความงามของกลิ่น ฉันเลือก "Scent of Japan" เป็นธีมของนิทรรศการ ในงาน ฉันนำเสนอคอลเลกชันโน้ตที่ผสมขึ้นเป็นพิเศษสำหรับนิทรรศการ
ฉันสร้าง 5 กลิ่นที่ได้แรงบันดาลใจจาก 4 ฤดูของญี่ปุ่น มีสองมุมมอง มุมหนึ่งคือมุมที่คนญี่ปุ่นมองประเทศของตัวเอง อีกมุมคือมุมของคนต่างชาติที่มาเยือนและอยู่ที่นั่นช่วงสั้น ๆ ระหว่างที่ฉันใช้ชีวิตและทำงานในญี่ปุ่น ฉันวาดการเปลี่ยนผ่านของสี่ฤดูและความรู้สึกส่วนตัวที่มีต่อญี่ปุ่นจากมุมของคนต่างชาติด้วยกลิ่น นั่นคือเรื่องส่วนตัวของฉันเกี่ยวกับญี่ปุ่นที่เล่าผ่านนิทรรศการนี้
สี่ฤดูของญี่ปุ่นเป็นไอเดียที่น่ารักมาก คุณคงมีความทรงจำมากมายจากการสร้างกลิ่นเหล่านี้
ครั้งแรกที่ฉันเห็นและได้กลิ่นลาเวนเดอร์ที่ฮอกไกโด ลาเวนเดอร์ที่ปลูกในญี่ปุ่นต่างจากลาเวนเดอร์ในฝรั่งเศส ยังเป็นสีม่วง แต่กลมกล่อมและเต็มกว่า มีบุคลิกแบบญี่ปุ่น ช่วงหน้าร้อนแรกในญี่ปุ่น ฉันมีช่วงเวลาที่มีความสุขและผ่อนคลาย และได้คิดถึงหลายเรื่อง ฉันจึงสร้างกลิ่นชื่อ "Summer" ที่มีลาเวนเดอร์ฮอกไกโดแฝงอยู่
แล้ววันหนึ่งในฤดูหนาวที่ครึ้มมาก ฉันไปมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลจากโตเกียว ในโลกที่มีแต่หิมะขาว ฉันเห็นกุหลาบสีแดงเข้มสดใสดอกหนึ่ง ทุกอย่างดูเหมือนเป็นฉากหลังให้ดอกไม้ดอกนั้น ในช่วงที่ทุกอย่างรู้สึกหนาวเหน็บและหม่นหมอง ดอกไม้ดอกนั้นเหมือนสิ่งที่ปลุกใจ เต็มไปด้วยพลังบวกที่แรงกล้า สำหรับฉัน นั่นเป็นภาพสวยงามที่จะไม่มีวันลืม ฉันจึงนำโน้ตกุหลาบเข้าไปในกลิ่น "Winter"
สาวเวียดนามที่มาเรียนแล้วจัดนิทรรศการกลิ่นได้ถือว่าน่าทึ่งจริง ๆ การเตรียมงานราบรื่นไหม
ฉันมีความคิดจะจัดนิทรรศการกลิ่นอยู่ในหัวเสมอ ตอนไปญี่ปุ่น ฉันไม่รู้ว่าจะจัดอย่างไร เพราะไม่มีทั้งคนรู้จักและประสบการณ์ เมื่อฉันเล่าแผนให้ฟัง อาจารย์และทุกคนที่โรงเรียนก็สนับสนุนเต็มที่ พวกเขาถามว่าฉันอยากทำแบบไหน มีไอเดียอะไร แล้วก็พับแขนเสื้อมาช่วย รู้สึกเหมือนทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า โชคดีและราบรื่นมาก
แม้แต่สถานที่ ฉันก็เลือกหลังจากเห็นแค่ครั้งเดียว เป็นร้านกิโมโนอายุ 60 ปีกลางโตเกียว พื้นที่ศิลปะที่สวยงาม ผสมความทันสมัยเข้ากับสไตล์ญี่ปุ่นคลาสสิก เจ้าของร้านก็สนับสนุนและช่วยฉันมากระหว่างเตรียมและจัดนิทรรศการ ทุกคนที่โรงเรียนก็มาช่วยกัน ฉันรู้สึกโล่งใจมากเมื่อนิทรรศการจบลง หลังจากได้รับความอบอุ่นมากมายจากคนที่มา ฉันมองว่ามันคือความฝันที่เป็นจริง
นิทรรศการแรกของคุณที่ญี่ปุ่นประสบความสำเร็จ แต่ช่วยเล่าได้ไหมว่าตลอดเส้นทางของงานนี้ มีความยากและความท้าทายอะไรบ้าง และคุณผ่านมันมาได้อย่างไร
การเป็นคนสร้างน้ำหอมยังเป็นเรื่องใหม่ในเวียดนาม และอาจฟังดูไกลตัวมาก ตรงข้ามกับภาพที่คนทั่วไปนึกถึงว่าเป็นงานที่มีบทกวีและเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ การทำน้ำหอมอาจดูน่าเบื่อมากสำหรับหลายคน คุณต้องนั่งหลายชั่วโมงทุกวันเพื่อศึกษาและทำความเข้าใจวัตถุดิบ ประสบการณ์คือครูที่ดีที่สุด ควบคู่กับความรู้จากตำรา
ถ้าคุณไม่อดทนนัก และไม่ชอบนั่งหลายชั่วโมงในห้องแล็บ นี่จะเป็นอุปสรรคใหญ่ แต่ถ้าคุณรักการค้นคว้าและ "ไขปริศนา" การทำน้ำหอมก็เป็นงานที่สนุกมาก สำหรับฉัน การนั่งลงที่โต๊ะผสมกลิ่นก็เหมือนการวิ่ง มีแค่ฉันกับตัวเอง และการได้ดีขึ้นกว่าเมื่อวานสักนิดในแต่ละวันก็ถือเป็นความสำเร็จใหญ่แล้ว
นอกจากนั้น การหาวัตถุดิบจากเวียดนามก็ยากมาก เพราะวัตถุดิบค่อนข้างเฉพาะ มีหลายประเภท และราคาสูงมาก การหาผู้จัดหาที่เชื่อถือได้และทำงานกับพวกเขาก็ยากพอแล้ว แล้วยังมีเรื่อง… การเริ่มธุรกิจอีก ทุกอย่างใหม่หมดและทรัพยากรก็จำกัด
บางครั้งก็เครียดมากที่ต้องเป็นทั้ง "ศิลปิน" ที่มีแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยมและใช้เวลาค้นคว้ากลิ่น และเป็นผู้ก่อตั้ง & CEO ของบริษัท ซึ่งเป็นบทบาทที่ต้องใช้ทักษะการบริหารที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ก็เป็นโอกาสให้ฉันได้ขยายตัวเองและเรียนรู้ให้มากที่สุด ได้ถูกท้าทายและสร้างโอกาส ถ้ามันง่าย ทุกคนก็คงทำไปแล้ว ฉันแค่พยายามแก้ปัญหาด้วยทรัพยากรที่มี และคิดบวกไปตลอดทาง โชคดีที่เพื่อนร่วมทีมของฉันเป็นคนคิดบวกที่รักกลิ่นทุกคน และพวกเขาให้แรงผลักดันและแรงบันดาลใจกับฉันมาก
หลังเรียนจบที่ญี่ปุ่น คุณนำความงามของกลิ่นกลับมาเวียดนาม ความฝันของคุณคืออะไร
ระหว่างเรียนที่ญี่ปุ่น ฉันมีความฝันเสมอ คือการผสมผลิตภัณฑ์ที่ทำให้ฉันภูมิใจที่เป็นคนเวียดนาม กลิ่นที่คนเวียดนามทำ และมีจิตวิญญาณแบบเวียดนาม ฉันอยากนำแก่นของสิ่งที่เรียนรู้ที่ญี่ปุ่นไปต่อให้ไกลขึ้นด้วยสัมผัสแบบเวียดนามของตัวเอง ฉันก่อตั้งแบรนด์ของตัวเองชื่อ NOTE - The Scent Lab มีผลิตภัณฑ์กลิ่นอย่างน้ำมันหอมระเหย… และอีกไม่นานจะมีน้ำหอมของตัวเอง
ในมุมของคุณ กลิ่นประจำตัวมีความหมายอย่างไรในชีวิต
การมีน้ำหอมขวดพิเศษที่เป็นกลิ่นของตัวเองเป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ กลิ่นไม่ได้แค่บอกบุคลิกของคุณ แต่ยังให้ความรู้สึกผ่อนคลายและเบาสบาย
ผ่านศิลปะของการดม ฉันได้แสดงปรัชญาและความรู้สึกของตัวเองต่อโลกรอบตัว และพันธกิจในการเชื่อมโลกด้วยกลิ่น หลายคนที่มาร่วมเวิร์กช็อปของฉันได้เก็บและปลุกความทรงจำที่สวยงามในอดีตของพวกเขาขึ้นมาอีกครั้งผ่านกลิ่น
แล้วกลิ่นเป็นอาวุธทรงพลังในการยั่วยวนเหมือนในเรื่องเล่าพื้นบ้านไหม
ฉันเชื่อว่ากลิ่นไม่ได้มีไว้แค่อวดหรือดึงดูดคนอื่น แต่เพื่อความมั่นใจจากข้างใน การใส่กลิ่นประจำตัวก็เหมือนการสวมชุดที่มองไม่เห็น มันทำให้คุณมั่นใจ เมื่อคุณรู้สึกสบายและมั่นใจ สิ่งดี ๆ ก็มาเอง นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นความหมายส่วนตัวของกลิ่น
วิถีชีวิตประจำวันของศิลปินน้ำหอมต่างจากอาชีพอื่นไหม
สำหรับคนทำกลิ่น ความไวต่อกลิ่นสำคัญมาก การดูแลสุขภาพและปกป้องจมูกเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับงานที่ต้องดมบ่อย ๆ นิสัยที่ช่วยให้ทางเดินหายใจแข็งแรง เช่น กลั้วคอด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ ล้างจมูก และหลีกเลี่ยงควันและฝุ่นให้มากที่สุด เป็นสิ่งที่ต้องทำเสมอ เพราะในอาชีพนี้ โรคที่น่ากลัวที่สุดมักเป็น… ไข้หวัดใหญ่ เมื่อเป็นแล้ว ทั้งประสาทการดมและการรับรสจะได้รับผลกระทบหนัก
นอกจากนั้น การฝึกฝนด้วยตัวเองเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำทุกวัน ฉันมักใช้ช่วงเช้าตรู่ ตอนที่จมูกไวที่สุดหลังพักผ่อนมาทั้งคืน ฝึกดมวัตถุดิบ รายการวัตถุดิบที่ต้องดมและจำมักถูกกำหนดไว้ทุกวัน กระดาษลองกลิ่นแต่ละแผ่นมีหมายเลข และการฝึกดมแต่ละครั้งจะนับว่าสำเร็จก็ต่อเมื่อตอนจบระบุวัตถุดิบได้ถูกมากกว่า 90%
ทำงานด้านกลิ่น คุณคงใส่น้ำหอมบ่อยใช่ไหม
ตรงข้ามกับที่หลายคนคิดว่าฉันต้องใส่น้ำหอมทุกวัน ความจริงคือส่วนใหญ่ โดยเฉพาะตอนทำงาน ฉันไม่ใส่น้ำหอม พื้นที่ทำงานรอบตัวก็ถูกจัดให้ไม่มีกลิ่นมากที่สุด เพราะงานนี้ต้องดม ประเมิน และปรับกลิ่นเยอะมาก จมูกจึงต้องจดจ่อเต็มที่ กลิ่นจากน้ำหอมของตัวเองหรือจากเครื่องกระจายกลิ่นในห้องล้วน "ขวางทาง" การทำและปรับกลิ่นได้ การไม่ใส่กลิ่นเวลาออกไปบนถนนหรืออยู่ใกล้ธรรมชาติยังช่วยให้จมูกวิเคราะห์และรับรู้กลิ่นได้แม่นยำขึ้น ด้วยลักษณะงานของฉัน ฉันจึงชอบ… ดมน้ำหอมมากกว่าใส่ ฉันใส่น้ำหอมเฉพาะโอกาสพิเศษเท่านั้น
อยู่กับกลิ่นทุกวัน คุณรู้สึกอย่างไรเมื่อเจอกลิ่นที่ไม่ค่อยน่าดม
ธรรมชาติของงานกลิ่นคือการทำงานกับทุกกลิ่น ซึ่งหมายถึงการฝึกให้เป็นกลางและไม่รังเกียจกลิ่นใดเลย เพราะถ้าคุณรังเกียจกลิ่นไหน ก็จะทำงานกับมันได้ยากมาก ยกตัวอย่างในธรรมชาติ สารเดี่ยวสำคัญตัวหนึ่งที่ประกอบเป็นกลิ่นมะลิคืออินโดล อินโดลยังเป็นกลิ่นที่คุณพบได้ใน… ศพ อินโดลเพียงลำพังมีกลิ่นไม่น่าดมมาก แต่เมื่อผสมกับกลิ่นอื่นในสัดส่วนที่พอดี ก็สร้างผลพิเศษในน้ำหอม…
ความจริงแล้ว โต๊ะผสมกลิ่นสอนเรื่องชีวิตให้ฉันมากมาย สำหรับฉัน ทุกกลิ่นเหมือนคนคนหนึ่ง มีนิสัย จุดแข็ง และจุดอ่อนของตัวเอง และจะแสดงความงามได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในการผสมที่ถูกต้อง เหมือนดนตรีหรือภาพวาด ทั้งหมดมุ่งไปที่ความกลมกลืน สังคมมนุษย์ก็เป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือ?
ขอบคุณ Rei สำหรับบทสนทนาที่น่าสนใจกับผู้อ่าน aFamily ขอให้คุณประสบความสำเร็จและมีความสุขกับสิ่งที่ทำไปนาน ๆ
จากหนังสือพิมพ์ Dân Sinh นำมาเผยแพร่ซ้ำแบบตัดทอน
